Ben Beşiktaşlıyım.
Sadece tribünde değil, Kalbimle Beşiktaşlıyım. Ve divan kurulu üyesiyim…
Ve şunu çok net söylüyor:
Bugün Sergen Yalçın'a saldırmak, Beşiktaş'a düşmanlık yapmaktır.
Son haftalarda camiada yükselen bazı sesleri anlamakta zorlanıyorum.
Eleştirmek başka, hedef göstermek başka.
Bugün takımının geldiği noktayı Sergen Yalçın'a yıkmak, en hafif tabirle cahilliktir .
Unutulmamalıdır ki…
Bu kulübün son şampiyonluğunda takımın başında Sergen Yalçın vardı .
Taraftarsız sezondu.
Bahane yoktu, destek yoktu, tribün yoktu.
Ama şampiyonluk vardı .
Kupa vardı.
Onur vardı.
Daha ne istiyoruz?
Sergen Yalçın her fırsatta ne diyor?
“Önümüzdeki sezon kadrosunu kuracağız.”
Bu bir kaçış değil, bu bir sorumluluk cümlesidir .
Bu kulüp gününü kurtararak değil, geleceğini planlayarak uzağa gitme araçlarıdır.
Gelin biraz adil olalım.
F.Bahçe gibi bir takımın karşısında 2-0 öndesin.
Maç senin elindeyken, Orkun efendi gereksiz bir kırmızı kart görüyor.
O andan sonra oyun değişiyor, skor değişiyor, psikoloji değişiyor.
Maç 3-2 bitiyor.
Trabzonspor…
Favori takım sahasında oynuyor, 30 bin taraftarının önünde..
30 dakikada 3 gol atıyorsun .
Yine bir kırmızı kart.
Sonuç 3-3.
Şimdi soruyorum:
Burada Sergen Hoca mı suçlu?
Ne yapsın adam, sahaya girip kendisi mi oynasın?
Beşiktaş'ın sorunu teknik direktör değil;
disiplin, akıl ve sabır problemidir .
Ve bunların faturası Sergen Yalçın'a kesilemez.
Sergen Yalçın, bu kulübün herhangi bir hocası değil.
O bir Beşiktaş efsanesidir .
Sahada da efsaneydi, kulübede de öyle kalacak.
Kime saldıracaksanız saldırın.
Yönetime, futbolcuya, hakeme hatta federasyona.
Ama Sergen Yalçın'a dokunmayın .
Çünkü bu kulüpte herkes gider.
Başkanlar gider.
Yöneticiler gider.
Futbolcular gider.
Ama Sergen Yalçın kalır .
Ve bunu da açıkça gösteriyor:
Sergen'i hedef alan,
Beşiktaşlı olduğunu iddia edebilir ama
Beşiktaş'ı anlayamadığı bir gerçektir...
Renginize bakın.
Tarihinize bakın.
Hafızanıza sahip çıkın.
Çünkü Beşiktaş,
efsanelerine sırt dönenlerin değil,
onlara sahip çıkanların kulübüdür.